TBK Madde 18C. Borç tanıması

Tekstil tüccarı (T) ile müteahhit (M) arasında süregelen bir ticari uyuşmazlığın çözümü amacıyla (T), kendi el yazısıyla "Müteahhit (M)'ye olan 200.000 TL tutarındaki borcumu kabul ve beyan ederim." şeklinde bir belge düzenleyip imzalayarak (M)'ye vermiştir. Belgede borcun kaynağına ilişkin herhangi bir açıklama bulunmamaktadır. Bir süre sonra (T) ödeme yapmayı reddetmiş ve borcun, iddia edildiği gibi 200.000 TL olmadığını, aslında malzeme teslimatları ve inşaat kusurlarından kaynaklanan karmaşık bir hesaplaşma sonucu daha düşük olduğunu ileri sürerek menfi tespit davası açmıştır. Bu olayda, (T) tarafından imzalanan belgenin hukuki niteliği ve ispat yükünün dağılımı hakkında 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve yerleşik Yargıtay içtihatları çerçevesinde aşağıdakilerden hangisi doğrudur?

1. A) Söz konusu belge, sebepten soyut bir borç tanıması niteliğinde olup, borcun varlığına dair bir karine teşkil eder; bu nedenle menfi tespit davasında, belgede yazılı miktarda borçlu olmadığını ispat yükü davacı (T)'nin üzerindedir.
2. B) Belge, altında yatan hukuki ilişki belirtilmediği için mücerret borç ikrarı gücünden yoksundur; bu nedenle alacağın varlığını ve miktarını ispat yükü, davalı alacaklı (M)'nin üzerindedir.
3. C) Taraflar arasındaki karmaşık ticari ilişki göz önüne alındığında, bu kadar basit bir belgenin düzenlenmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğundan, belge şüpheli kabul edilmeli ve alacaklı (M), alacağın kaynağını başkaca kesin delillerle ispatlamalıdır.
4. D) Sebepten soyut borç tanıması, borcun varlığına ilişkin kesin bir delil teşkil ettiğinden, (T)'nin artık borcun mevcut olmadığı yönünde bir iddiada bulunması veya aksini ispat etmesi hukuken mümkün değildir.
5. E) (T)'nin borcun daha az olduğunu iddia etmesi bağlantılı bileşik ikrar niteliğindedir ve ikrarın bölünmezliği ilkesi gereği, ispat yükü yer değiştirdiğinden (M)'nin alacağını ancak (T)'nin kabul ettiği iddialar çerçevesinde yeniden ispatlaması gerekir.