GVK Madde 47Basit usule tabi olmanın genel şartları:

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu (GVK)

YürürlükteSon değişiklik: 22.07.1998

Bu metin, tarihine kadar Resmî Gazete'de yayımlanan değişiklikleri içerir.

Kısaca

Madde, gelir vergisi bakımından basit usule tabi olmanın genel şartlarını düzenler. Bu şartlar üç bentte toplanmıştır: mükellefin kendi işinde bilfiil çalışması veya bulunması, işyeri bedelinin sınırı ve ticari, zirai ya da mesleki faaliyet nedeniyle gerçek usulde vergilendirilmemesi. Madde ayrıca bu şartların hangi tarihteki duruma göre aranacağını belirler.

Bu açıklama madde metninin yerini tutmaz; bağlayıcı olan aşağıdaki metindir.

(Değişik: 24/12/1980-2361/34 md.)

Basit usule tabi olmanın genel şartları şunlardır:2

1.Kendi işinde bilfiil çalışmak veya bulunmak (işinde yardımcı işçi ve çırak kullanmak, seyahat, hastalık, ihtiyarlık, askerlik, tutukluluk ve hükümlülük gibi zaruri ayrılmalar dolayısıyla geçici olarak bilfiil işinin başında bulunmamak bu şartı bozmaz. Ölüm halinde iş sahibinin dul eşi veya küçük çocuklar, namına işe devam olunduğu takdirde, bunların bilfiil işin başında bulunup bulunmamalarına bakılmaz).

2.(Değişik: 22/7/1998-4369/32 md.) İşyeri mülkiyetinin iş sahibine ait olması halinde emsal kira bedeli, kiralanmış olması halinde yıllık kira bedeli toplamı büyükşehir belediye sınırları içinde 2.300.000.000 lirayı (99.000 TL), diğer yerlerde 1.700.000.000 lirayı (60.000 TL) aşmamak.3

3.Ticari, zirai veya mesleki faaliyetler dolayısıyla gerçek usulde Gelir Vergisine tabi olmamak.

2 ve 3 numaralı bent hükümleri öteden beri işe devam edenlerde takvim yılı başındaki, yeniden işe başlayanlarda ise işe başlama tarihindeki duruma göre uygulanır.

  1. 1.(madde başlığı)Bu madde başlığı “Götürü usulde ticari kazancın tespiti:” iken, 22/7/1998 tarih ve 4369 sayılı Kanun ile metne işlendiği şekilde değiştirilmiştir.
  2. 2.(1. fıkra)Bu fıkrada yer alan "Götürü usule" ibaresi, 22/7/1998 tarih ve 4369 sayılı Kanunun 32 nci maddesi ile "Basit usule” olarak değiştirilmiştir.
  3. 3.Bu fıkrada bulunan ve 4369 sayılı Kanunla yıllık kira bedeli toplamı büyükşehir belediye sınırları içinde 420 milyon lira, diğer yerlerde 300 milyon lira olarak getirilen ve mükerrer 123 üncü madde gereğince yükseltilen maktu had ve tutarlar aynen bırakılmış olup, 31/12/2025 tarihli ve 33124 (5. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Hazine ve Maliye Bakanlığının (Gelir İdaresi Başkanlığı) Seri No: 332 Gelir Vergisi Genel Tebliği ile 2026 takvim yılında uygulanmak üzere getirilen miktar metne parantez içinde siyah puntolarla işlenmiştir. Daha önce yapılan değişiklikler için, Kanunun sonundaki "ÇEŞİTLİ MEVZUAT İLE YAPILAN DEĞİŞİKLİKLER CETVELİ"ne bakınız.
Kanun metninde bu maddeHam metin
Değişiklik geçmişi(2)
  1. 22.07.1998“İşyeri mülkiyetinin iş sahibine ait olması halinde emsal kira bedeli,…” ile başlayan bent 22.07.1998 tarihinde 4369 sayılı Kanunla değiştirildi
  2. 24.12.1980maddenin tamamı 24.12.1980 tarihinde 2361 sayılı Kanunla değiştirildi

Maddenin eski metinleri gösterilmiyor; yalnız hangi bölümün ne zaman, hangi kanunla değiştiği.

Atıflar(5)

Bu maddedeki kavramlar

Bağlantılı kavramın sözlükte tanımı, geçtiği öteki maddeler ve örnek kararları var.

Bu maddeyi uygulayan kararlar

4 karar arasından seçildi
  1. 3. Daire · E. 2004/915 · K. 2004/2856 · T. 11.11.2004
    Daire kararı
    Düşüncesi : 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun basit usule tabi olmanın genel şartlarını açıklayan 47'nci maddesinde, kendi işinde bilfiil çalışmak veya bulunmak hükmü yer aldığından, davacının, 1998 yılı itibarıyla hem ticari taksi hem de ticari minibüs işletmesinden dolayı bu genel şartı ihlal ettiğinden tesis edilen gerçek usulde mükellefiyette yasaya aykırılık bulunmadığından mahkeme kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
  2. Vergi Dava Daireleri Kurulu · E. 2003/10 · K. 2003/174 · T. 18.04.2003
    VDDKKabul
    davacının 16.12.1995 ve 16.4.1999 tarihli yoklama fişleriyle 16.12.1995 tarihinden itibaren ... plakalı kamyonetle seyyar tuhafiye işine başladığının tespiti üzerine adına gerçek usulde mükellefiyet tesis edildiğinin anlaşıldığı, olayda, davacının 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 47 ve 48 inci maddelerinde düzenlenen götürü usule tabi olmanın genel ve özel şartlarını taşıyıp taşımadığı veya hangi nedenle yitirdiği hususunda bir inceleme ve araştırma yapılmadan gerçek usulde mükellefiyet tesisine ilişkin işleme karşı

Seçim otomatiktir: kararın maddeyi uygulayan cümlesi, mahkemenin bağlayıcılık derecesi, maddenin sonraki değişiklikleri ve kararın bu maddeye özgülüğü birlikte puanlanır. Hukuki tavsiye değildir; kararın güncelliğini ayrıca denetleyin.