Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu Madde 3Eşitlik ilkesi ve ayrımcılık yasağı

Eşitlik ilkesi ve ayrımcılık yasağı, hem ulusal hem de uluslararası hukuk metinlerinde güvence altına alınmış temel normlardır. Anayasa Mahkemesi içtihatlarında da belirtildiği üzere bu ilke, aynı veya benzer hukuki durumda bulunan kişilere, nesnel ve makul bir gerekçe olmaksızın farklı muamelede bulunulmamasını gerektirir. Bu ilkenin amacı, kişilerin benzer nitelik ve durumda olmaları hâlinde, keyfi farklılıklara maruz kalmamalarını sağlamaktır. Bu kapsamlı ilkenin niteliği ve uygulama alanı göz önüne alındığında, aşağıdaki ifadelerden hangisi hukuken isabetsiz bir çıkarım olur?

1. A) Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağı, Sözleşme'de güvence altına alınan diğer hak ve özgürlüklerden yararlanma bağlamında anlam kazanan ve bu haklara bağlı (aksesuar) nitelikte bir güvencedir.
2. B) Türk Medeni Kanunu'nun 8. maddesinde düzenlenen hak ehliyetindeki eşitlik, hukuk düzeninin sınırları içinde tüm insanların hak ve borçlara sahip olabilme potansiyelinin eşit olduğunu ifade eder ve bu durum, Anayasa'daki kanun önünde eşitlik ilkesinin özel hukuktaki bir yansımasıdır.
3. C) Anayasa’nın 10. maddesi uyarınca, harp ve vazife şehitlerinin dul ve yetimleri gibi belirli gruplar lehine alınan özel tedbirler, bu grupların içinde bulunduğu dezavantajlı durumu telafi etmeyi amaçladığından, eşitlik ilkesinin bir ihlali olarak değerlendirilemez.
4. D) Bir bireyin, temel hak ve özgürlüklerden yararlanma ehliyeti, vatandaşı olduğu devletin uluslararası hukuktaki tanınma statüsü veya egemenlik yetkilerini tam olarak kullanıp kullanmadığı gibi siyasi koşullara bağlı olarak farklılaşabilir.
5. E) 6701 sayılı Kanun’da ve Anayasa’da sayılan ayrımcılık temellerinin “ve benzeri sebeplerle” gibi ifadelerle bitirilmesi, hukuki düzenin dinamik yapısı içinde ortaya çıkabilecek yeni ayrımcılık türlerine karşı koruma sağlama amacına hizmet eder.