Genel görüşme nedir?

Genel görüşme, toplumu ve Devlet faaliyetlerini ilgilendiren belli bir konunun TBMM Genel Kurulunda görüşülmesidir.

Meclis araştırması, belli bir konuda bilgi edinmek için yapılan incelemedir ve Genel Kurul görüşmesi zorunlu değildir.

Genel görüşme Genel Kurulda görüşme gerektirir; araştırma ise inceleme niteliğindedir. İkisinin şekil ve usulü İçtüzük'te ayrıca düzenlenir.

Soru, tek bir meclis üyesinin önergesiyle açılır ve cevap validen ya da görevlendirdiği kişiden gelir.

Genel görüşme, üyelerin en az üçte birinin isteğiyle ve meclisin kabulüyle açılan, bir konunun genel kurulda görüşülmesidir.

Soru tek üyenin girişimiyle yapılabilirken genel görüşme için üçte bir oranında üye desteği ve meclis kararı gerekir.

Geri verme önergelerinin her biri hakkında yalnız Cumhurbaşkanı veya görevlendirdiği Cumhurbaşkanı yardımcısı ya da bakan ile önergenin birinci imza sahibi veya gösterdiği bir diğer imza sahibi konuşabilir.

Planın genel görüşmesinde ve bölüm görüşmelerinde bu sınırlama uygulanmaz.

Geri verme önergelerinde konuşma hakkı sınırlı tutulur; diğer görüşmelerde ise genel usul geçerlidir.

Hükümlünün ziyaretçileriyle yaptığı görüşmeler ikinci fıkra kapsamında cezalandırılabilir.

Resmî ve yetkili merciler, avukatlar ve yasal temsilciler ile yapılan görüşmeler üçüncü fıkra gereği bu hükmün dışındadır.

Avukat ya da resmî makamla görüşmenin engellenmesi bu madde kapsamında ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma cezasını doğurmaz.

Genel görüşme, ücretli telefonla ve yönetmelik esas ve usullerine göre yapılır.

Ölüm, ağır hastalık, salgın hastalık veya doğal afet hâllerinde kurum telefonu ve faksı derhâl kullandırılır.

Olağan görüşmede yönetmelik koşulları aranırken olağanüstü aile hâllerinde bu koşul beklenmeden görüşme sağlanır ve tutanakla belgelenir.

Genel hükümlüler bakımından görüşme, kurum yönetimince dinlenmeden yapılır.

Dördüncü fıkrada sayılan kapalı kurum hükümlülerinin görüşmeleri, önceden bilgilendirme ile kurum yönetimince dinlenebilir ve kaydedilebilir.

Dinleme ve kayıt yetkisi yalnızca dördüncü fıkrada sayılan hükümlüler ve koşullar için vardır; bu hâllerin dışında kayıt yapılamaz.