TBK Madde 411
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu
Bu metin, tarihine kadar Resmî Gazete'de yayımlanan değişiklikleri içerir.
Kısaca
Madde, işçinin yalnız bir işveren için parça başına veya götürü iş yapmayı üstlendiği hallerde işverenin iş verme borcunu düzenler. Ayrıca işverenin kendi kusuru olmaksızın iş sağlayamadığı durumda işçiye hangi ücreti ödeyeceğini belirler: zamana göre ücret ve bunun hesap yöntemi. Maddenin kime uygulandığı, parça başı veya götürü iş üstlenen ve tek işverene bağlı işçidir. Birim ücretin işverence bildirilmesini (m.412), iş araç ve malzemesini (m.413) ve giderleri (m.414) düzenlemez.
Bu açıklama madde metninin yerini tutmaz; bağlayıcı olan aşağıdaki metindir.
İşçi, sözleşme gereğince yalnız bir işveren için sadece parça başına veya götürü iş yapmayı üstlenmişse işveren, ona yeterli iş vermekle yükümlüdür.
İşveren, kendi kusuru olmaksızın sözleşmede öngörülen parça başına veya götürü iş sağlayamayacak durumda bulunduğu veya işletme koşulları geçici olarak gerektirdiği takdirde işçiye, ücreti zaman esasına göre öder. Bu durumda, zamana göre ödenecek ücret, anlaşmada veya hizmet ya da toplu iş sözleşmesinde belirlenmemişse işveren, işçiye parça başına veya götürü olarak daha önce aldığı ortalama ücrete eşdeğer bir ücret ödemekle yükümlüdür.
Parça başına veya götürü ya da zamana göre iş sağlayamayan işveren, en azından işgörme edimini kabulde temerrüt hükümleri uyarınca zamana göre işgörmede ödeyeceği ücreti ödemekle yükümlüdür.
b. Birim ücreti
Madde gerekçesi
818 sayılı Borçlar Kanununun 324 üncü maddesini karşılamaktadır. Tasarının üç fıkradan oluşan 410 uncu maddesinde, parça başına ve götürü işlerde işverenin iş verme borcu düzenlenmektedir. 818 sayılı Borçlar Kanununun 324 üncü maddesinin kenar başlığında kullanılan "b. İş verilmesini istemek hakkı" şeklindeki ibare, Tasarıda "5. Parça başına veya götürü iş / a. İş verme " şekline dönüştürülmüştür. Maddenin birinci fıkrasında, işçinin, sözleşme gereğince tek bir işverene bağlı olarak, parça başına veya götürü iş yapmayı üstlenmesi dummunda, işverenin ona yeterli iş vermekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Maddenin ikinci fıkrasına göre, "işveren, kendi kusuru olmaksızın sözleşmede öngörülen parça başına veya götürü iş sağlayamayacak dummda bulunduğu veya işletme koşulları geçici olarak gerek tirdiği takdirde işçiye, ücreti zaman esasına göre öder. Bu dummda, zamana göre ödenecek ücret an laşmada veya hizmet ya da toplu iş sözleşmesinde belirlenmemişse işveren, işçiye parça başına veya götürü olarak daha önce aldığı ortalama ücrete eşdeğer bir ücret ödemekle yükümlüdür." Maddenin son fıkrasında, işçiye parça başına veya götürü ya da zamana göre iş sağlayamayan işverenin ödemekle yükümlü olduğu ücret düzenlenmektedir. Buna göre, bu dummda işveren, en azından temerrüt hükümleri uyarınca zamana göre ödenmesi gereken ücreti ödemekle yükümlüdür. Maddenin düzenlenmesinde, kaynak İsviçre Borçlar Kanununun 326 nci maddesi göz önünde tutulmuştur.
Gerekçe kanun koyucunun açıklamasıdır, hüküm değildir; çelişirse madde metni esastır. Kaynak belge
Bu maddedeki kavramlar
- Götürü iş
- İşletme koşullarının geçici gerektirmesi
- Kabulde temerrüt
- Kendi kusuru olmaksızın iş sağlayamama
- Ortalama ücret
- Parça başına iş
Bağlantılı kavramın sözlükte tanımı, geçtiği öteki maddeler ve örnek kararları var.
Bu maddeyi uygulayan kararlar
1 karar arasından seçildi- 9. Hukuk Dairesi · E. 2016/30412 · K. 2020/15035 · T. 05.11.2020Daire kararıBozma
Uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun parça başı işi düzenleyen 411. maddesine göre çözümlenmelidir.
Seçim otomatiktir: kararın maddeyi uygulayan cümlesi, mahkemenin bağlayıcılık derecesi, maddenin sonraki değişiklikleri ve kararın bu maddeye özgülüğü birlikte puanlanır. Hukuki tavsiye değildir; kararın güncelliğini ayrıca denetleyin.